Co to jest psychowzroczność rodzicielska i dlaczego należy ją rozwijać?

Czy jesteś rodzicem wrażliwym na uczucia i emocje dziecka? Jeśli masz z tym problem, możesz je bardzo skrzywdzić.

Psychowzroczność to umiejętność obserwacji własnego umysłu oraz umysłu innych ludzi. Dzięki niej potrafimy skoncentrować się na własnych myślach, uczuciach, spostrzeżeniach, wrażeniach zmysłowych, wspomnieniach, przekonaniach, nastawieniu oraz intencjach. Potrafimy zrozumieć samych siebie oraz innych, w tym nasze dzieci.

Niestety, jako rodzice, zbyt często skupiamy się na zachowaniach dzieci, zamiast na tym, co one myślą i czują. Nie zauważamy wewnętrznych procesów, które sprowokowały je do danej reakcji. Skupiamy się na skutku, nie dociekamy przyczyny.

Dzięki psychowzroczności możemy wyjść poza zewnętrzne przejawy zachowania naszych latorośli i spojrzeć na ich psychikę. Rodzice, którzy tak robią są prawdziwym błogosławieństwem dla dziecka. Okazują bowiem współczucie i zrozumienie dla jego odczuć i emocji. Sprawiają, że dziecko nie obawia się podzielić się z nimi swoimi myślami i spostrzeżeniami, ponieważ nie boi się odrzucenia, osądu i agresywnej reakcji z naszej strony.

Pscyhowzroczność pozwala zatem zobaczyć nasze dziecko takim, jakim jest ono naprawdę. W czasach naszych przodków, gdy terminy psychologiczne nie funkcjonowały, mówiono o takiej matce czy ojcu, że czuje dziecko własnym sercem, otula go swoimi myślami. A jakie owoce przynosi psychowzroczność rodzicielska? Sprawia, że dziecko nabiera pewności siebie, uczy się rozumieć swój wewnętrzny świat i tym samym, nabiera ufności wobec własnych sił i otaczającej go rzeczywistości.

Praktykując postawę psychowzroczności możemy odnieść się również do metod niewerbalnych, np. do naszej mowy ciała. To, w jaki sposób patrzymy na dziecko, w jaki sposób i jakim tonem do niego mówimy, jaką mamy postawę ciała lub jaki gest wykonujemy - ma  ogromne znaczenie w przekazywaniu dziecku naszego nastawienia i intencji.

Odwrotnością psychowzroczności rodzicielskiej jest postawa ignorancji i zamknięcia się na emocje i uczucie dziecka. Wówczas te aspekty jego życia psychicznego są dla nas nieważne lub mało znaczące. Odwracając się od nich nie tylko tracimy okazję do zbudowania głębokiej i opartej na miłości więzi z dzieckiem, ale je krzywdzimy. Konsekwencje naszej obojętności wobec życia wewnętrznego dziecka są bardzo poważne i ważą na całym jego życiu.

Joanna Weyna

 

 

Komentarze (0)

Pozostaw pole puste, aby dodać komentarz jako anonim.

Opcjonalnie

Wpisz wynik równania, aby dodać komentarz